وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ « 1 » و [ به يادآور ] هنگامى را كه پروردگارتان اعلام نمود كه بىگمان اگر از من سپاسگزارى نماييد ، [ نعمت ] شما را افزون مىنمايم . معناى « آلاء » و « ايادى » جمله‌ى « نُمَجِّدُهُ بِآلآئِهِ ، وَ بِدَلالاتِهِ ، فَأَيادِيهِ لا تُكافِى . » به لحاظ لفظ « آلآء » ، اشاره به خصوص نعمت‌هاى معنوى است كه واسطه در آن راه ندارد ، « ايادى » نيز به چنين نعمت‌هايى اشاره دارد و واژه‌ى « بِدَلالاتِه » نيز مؤيّد اين احتمال و همگى گواه بر اين هستند كه مقصود از نعمت‌هاى ياد شده در بخش دوّم اين فراز ، امور معنوى و مشاهدات جلالى و جمالى حضرت حقّ مىباشند . ( 330 ) « أَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذِى يُمَلِّكُ الْمالِكِينَ ، وَ يُعِزُّ الْأَعِزّآءَ ، وَ يُذِلُّ الْأَذَلِّينَ . » « 2 » ستايش خدايى را كه مالكان را دارا و سربلندان را سرافراز و افتاده‌ترها را ذليل مىگرداند . ستايش ؛ فقط براى خداى تعالى اين سه جمله ، بيانگر معناى جمله‌هاى فرازهاى گذشته و اشاره به آن است كه ستايش ، تنها ذات او سبحانه را سزا و روا است . ( 331 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنَّ هذِهِ اللَّيْلَةَ لَيْلَةُ سَبْعَ عَشَرَةَ ، وَ هِىَ أوَّلُ عُقُودِ الْأَعْدادِ ، وَ

--> ( 1 ) . سوره‌ى ابراهيم ، آيه‌ى 7 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 159 .